Dla niektórych osób niepełnosprawnych porozumiewanie się jest kwestią szczególnie znaczącą i może mieć pewien związek z samouszkodzeniami. Chichota, ślepota, zaburzenia mowy i procesów poznawczych mogą pociągać za sobą poważne ograniczenie uczestnictwa w życiu otoczenia, które w znacznym stopniu opiera się na szybkiej, precyzyjnej komunikacji za pośrednictwem mowy i pisma. Samouszkodzenie może wówczas stać się próbą zasygnalizowania trudności i potrzeb jednostki, a także sposobem wyrażenia protestu przeciwko poczuciu frustracji i izolacji w sytuacji, gdy społeczeństwo nie uznaje i nie wspomaga w odpowiedni sposób innych form porozumiewania się. Co łączy kontekst społeczny, w jakim dochodzi do samouszkodzeń, z doświadczeniem indywidualnym? W wyjaśnieniu różnic pomiędzy doświadczeniem jednostki a reakcją na nie pomocne będzie pojęcie kontinuum. Otóż na jednym jego krańcu mamy sytuację, w której stosunki społeczne są wyrażane w swej najbardziej deprymującej i brutalnej formie. Jak to sie może czasem zdażyć.